Słowo "fabula" pochadźa z łaćiny a woznamjenja pak "rěč, powědančko" abo "powěsć ze zadrasćenym zmysłom".

Fabula wobsteji z předstajenja situacije, z rozmołwy a z moralki. Moralka chowa so pak w teksće abo wustupuje na kóncu krótkeje podawizny. To mjenujemy tež pointu. Fabula chce čitarja z tym namołwjeć a kubłać a čłowjeske njedostatki a słabosće wustajić (a čitarja z tym kubłać). Dalše přiznamjo je, zo wustupuja zwjetša zwěrjata z čłowjeskimi kajkosćemi. Tute jednaja, rěča a mysla kaž ludźo.

W někotrych fabulach su hłowne figury tež bohojo, ludźo a mytiske bytosće.

Wěste zwěrjata symbolizuja husto wěste kajkosće. Liška je na přikład překlepana a mudra.

Znaći spisarjo fabulow su mjez druhim Grjek Äsopos, Francoz La Fontaine, Němc G.E.Lessing abo tež Serb Handrij Zejler.

horje